ترشح صفرا و نقش اسیدهای صفراوی در هضم غذا

اسیدهای صفراوی

0

اسیدهای صفراوی – صفرا یک مایع پیچیده حاوی آب، الکترولیت ها و باتری مولکول های آلی شامل اسیدهای صفراوی، کلسترول، فسفولیپید و بیلی روبین است که از طریق دستگاه صفراوی به روده کوچک جریان می یابد.

دو عمل اساسی و مهم صفرا در تمام گونه ها وجود دارد:

  • صفرا حاوی اسیدهای صفراوی است که برای هضم و جذب چربی ها و ویتامین های محلول در چربی در روده کوچک حیاتی هستند.
  • بسیاری از مواد زائد از جمله بیلیروبین، از طریق ترشح در صفرا و از بین رفتن آن در مدفوع دفع می شوند.

انسان های بزرگسال ۴۰۰ تا ۸۰۰ میلی لیتر صفرا را روزانه تولید می کنند و سایر حیوانات نسبتا میزان مشابهی دارند. ترشح صفرا می تواند در دو مرحله رخ دهد:

در ابتدا، سلول های کبدی صفرا را در کانالیکول ترشح می کنند، که از آن به مجاری صفراوی وارد می شود. این صفرا شامل مقدار زیادی اسیدهای صفراوی، کلسترول و سایر مولکولهای آلی است.

همانطور که اسیدهای صفراوی از طریق مجاری صفرا جریان دارد، آن را با افزودن ترشح غلیظ آبکی، غنی از سلولهای اپیتلیال مجاری تغییر می دهد.

در گونه هایی با کیسه صفرا (انسان و اکثر حیوانات خانگی به غیر از اسب ها و موش ها)، اصلاح بیشتر صفرا در این ارگان اتفاق می افتد. کیسه صفرا اسیدهای صفراوی را ذخیره می کند. به طور معمول، با جذب آب و الکترولیت های کوچک، صفرا در پنج بخش مثانه متمرکز می شود – تقریبا تمام مولکول های ارگانیکی حفظ می شوند.

ترشح صفرا، یک مسیر بزرگ برای از بین بردن کلسترول است. کلسترول رایگان تقریبا در محلول های آب حل نشده است، اما در صفرا، محلول اسید های صفراوی و چربی هایی مانند لسیتین وجود دارد. سنگ های صفراوی، که اکثر آنها به طور عمده از کلسترول تشکیل می شوند، حاصل فرایندهای است که اجازه می دهد کلسترول از محلول در صفرا عبور کند.

مطالب مرتبط
یک سرباز گوش خود را در تصادف از دست داد و پزشکان گوش جدیدی را در زیر پوست دستش پرورش دادند

نقش اسیدهای صفراوی در تجمع و جذب چربی

اسیدهای صفراوی مشتقات کلسترول سنتز شده در سلول های کبدی هستند. کلسترول، به عنوان بخشی از رژیم غذایی یا حاصل از سنتز کبدی، به اسیدهای صفراوی و اسید چنودوکسو هیکول تبدیل می شود و سپس به اسید آمینه (گلیسین یا تائورین) متصل می شوند تا به طور فعال در کانالیکولیک ترشح شوند.

اسیدهای صفراوی آمفیفاتیک صورت هستند، یعنی آنها حاوی هر دو چهره هیدروفیلی (محلول چربی) و قطبی (هیدروفیل) هستند. بخش کلسترول اسید صفراوی دارای یک چهره است که هیدروفوب است (که با گروه های متیل) و یکی دیگر که هیدروفیل است (که با گروه هیدروکسیل)؛ اسید آمینه متشکل از قطبی و هیدروفیل است.

طبیعت آمفیفاتیک آنها اسیدهای صفراوی را قادر می سازند تا دو عملکرد مهم را انجام دهند:

امولسیفین کردن چربی: اسیدهای صفراوی اثر ضد عفونی کننده روی ذرات چربی رژیم غذایی دارند که باعث می شود گلوبول های چربی شکسته شوند یا به قطرات میکروسکوپی تبدیل شوند. امولسیون قابل هضم نیست، بلکه از اهمیت برخوردار است، زیرا به میزان قابل توجهی سطح چربی را افزایش می دهد و به وسیله لیپاز ها برای هضم امکان پذیر می شود و نمی تواند به داخل قطرات چربی دسترسی پیدا کند.

محلول سازی و انتقال چربی ها در یک محیط آبی: اسیدهای صفراوی حاوی چربی هستند و می

توانند با تشکیل – لایه های چربی مانند اسیدهای چرب، کلسترول و مونوگلیسیرید – که در آب باقی می مانند تعلیق شوند. اسیدهای صفراوی برای انتقال و جذب ویتامین های محلول در چربی نیز حیاتی هستند.

نقش اسیدهای صفراوی در سنتنز کبدی کلسترول

سنتز کبدی اسیدهای صفراوی برای اکثر اختلالات کلسترول در بدن است. در انسان، تقریبا ۵۰۰ میلی گرم کلسترول به اسید های صفراوی تبدیل می شود و هر روز در صفرا قرار می گیرد. این مسیر برای از بین بردن کلسترول بیش از حد در همه حیوانات، به ویژه در شرایط مصرف کلسترول زیاد مهم است.

مطالب مرتبط
درمان بیماری پوستی صدف یا پسوریازیس با نور خورشید

جالب توجه است که به تازگی نشان داده شده است، اسیدهای صفراوی در متابولیسم کلسترول نقش دارند، به عنوان هورمون هایی که باعث تغییر رونویسی آنزیم محدود کننده سرعت در بیوسنتز کلسترول می شوند.

تجمع در روده

 مقدار زیادی از اسید های صفراوی در روز به صورت روده ای ترشح می شود، اما فقط مقدار نسبتا کمی از بدن از بین می رود. این به این دلیل است که تقریبا ۹۵٪ اسیدهای صفراوی که به دوازدهه منتقل می شوند، به داخل خون منتقل می شوند.

خون بنیادی از آئولوم مستقیما به داخل رگ و از طریق سینوس هائی از کبد منتقل می شود. سلول های کبدی عصاره اسیدهای صفراوی بسیار موثر از خون سینوسی و مقدار کمی از کبد سالم به گردش خون سیستمیک است. سپس اسیدهای صفراوی در سراسر سلول های کبد به کانالیکولها بازگردانده می شوند. اثر خالص این تجمع در روده انتروئواپاتیک این است که هر مولکول نمک از حدود ۲۰ بار، اغلب دو یا سه بار در طول فاز گوارش مجزا استفاده می شود.

لازم به ذکر است که بیماری کبد می تواند به طور چشمگیری این الگوی تجدید گردش خون را تغییر دهد – به عنوان مثال، سلول های کبدی بیمار توانایی استخراج اسید های صفراوی را از خون کاهش داده و آسیب به سیستم کانالیکولار می تواند منجر به نفوذ اسید های صفراوی در گردش خون سیستمیک شود. بررسی میزان سیستمیک اسیدهای صفراوی به عنوان یک شاخص حساس در بیماری کبد به صورت بالینی انجام می شود.

الگو و کنترل اسیدهای صفراوی

جریان اسید صفرا در هنگام ناشتا کم است و اکثر آن به غده پروستات منتقل می شود. هنگامی که جریان از یک غذای خوراکی وارد روده کوچک می شود، چربی و پروتئین اسیدی و هضم شده آن، ترشح کولسیستوکینین و ترنیتین را تحریک می کنند. همانطور که پیشتر مورد بحث قرار گرفت، این هورمون های قلبی تأثیر مهمی در ترشح خارج سلولی پانکراس دارند. آنها هر دو برای ترشح و جریان صفرا نیز مهم هستند:

مطالب مرتبط
نوشیدنی های گرم برای گلو درد بهتر است یا سرد؟

کوله سیستوکینین: نام این هورمون اثرات آن را بر سیستم صفراوی تشریح می کند. محرک قوی برای آزاد سازی کولسیستوکینین، وجود چربی در دوازدهه است. پس از آزاد شدن، انقباض کیسه صفرا و مجرای صفراوی را تحریک می کند و باعث وارد شدن صفرا به روده می شود.

سکرتین: این هورمون در پاسخ به اسید در دوازدهه ترشح می شود.  اثر آن بر سیستم صفراوی بسیار شبیه به آنچه است که در پانکراس دیده می شود، آن سلول مجرای صفراوی را برای ترشح بی کربنات و آب شبیه سازی می کند، که حجم مجرای صفرا را افزایش می دهد و جریان آن را به روده می افزاید.

ارسال یک پاسخ

WP to LinkedIn Auto Publish Powered By : XYZScripts.com