سیپروفلاکسین ( Ciprofloxacin ) چیست و چگونه عفونت را درمان می کند؟

سیپروفلاکسین

سیپروفلاکسین (Ciprofloxacin) دارویی از گروه آنتی بیوتیک های فلوروکینولون است. این دارو باکتری هایی را که باعث عفونت می شوند، می کشد و از این رو برای درمان عفونت های زیر استفاده می شود:

  • عفونت های باکتریال دستگاه تنفسی (سینوس ها، لوزه ها، حنجره، تراشه، برونش ها و ریه ها)
  • عفونت های باکتریایی اندام های تناسلی زنان
  • عفونت های باکتریایی اندام های تناسلی مردان
  • عفونت های باکتریایی دستگاه گوارش
  • عفونت های باکتریایی پوست
  • عفونت های باکتریایی استخوان ها و مفاصل
  • عفونت باکتریایی بافت نرم
  • سیاه زخم
  • پیشگیری و درمان عفونت های باکتریایی که در بیماران با تعداد بسیار کمی از سلول های سفید خون رخ می دهد (نوتروپنی)
  • عفونت های گوش باکتریایی

در کلینیک های بالینی، مواردی از مقاومت در برابر این دارو به واسطه آروس و آیروجینوسا وجود داشته است.

موارد احتیاطی

  • شایعترین عوارض جانبی سیپروفلاکسین علائم گوارشی است که معمولا خفیف و گذرا هستند. زمانی که شما در حال درمان با این دارو هستید، باید توجه ویژه ای به اثرات جانبی آن بر سیستم عصبی مرکزی و تاندون ها داشته باشید.
  • در آزمایشات بالینی، سیپروفلاکسین با عصب سمی همراه بود که ممکن است باعث ایجاد وضعیت صرع شود. همچنین ممکن است بر وضعیت روحی تأثیر بگذارد و باعث سردرگمی شود. مکانیسم که سایپروفلوکساسین منجر به اثرات نامطلوب CNS هنوز شناخته شده نیست.
  • FDA (سازمان غذا و داروی آمریکا) توصیه می کند که استفاده از آنتی بیوتیک های فلوروکینولون تنها به عنوان آخرین راه حل توصیه شود، زیرا می تواند باعث ایجاد نوروپاتی (اختلال عصبی) در محیط پیرامونی شود.
  • متاسفانه پزشکان متاسفانه به علت کارایی و فشار روی پزشکان از سوی بیماران برای رفع عفونت در اسرع وقت، علیرغم خطرات آن، این آنتی بیوتیک ها را تجویز می کنند.
  • با این حال، باید در نظر داشت که اکثر بیماران عوارض جانبی خفیف روی CNS، مانند سردرد و خواب آلودگی را تجربه می کنند.
  • به دلایل پیشین، در بیماران مبتلا به نوروپاتی، افسردگی، اضطراب، اختلال وسواس فکری، صرع و سایر بیماری های CNS نباید استفاده شود.
  • فلوروکوینو لوسوس ممکن است باعث تاندونیت (التهاب و پارگی تاندون ها) شود. در حدود ۰.۱۵ تا ۰.۴۰٪ از بیماران مصرف این آنتی بیوتیک ها می تواند تاندون آشیل (روی پاها) یا تاندون ها در دست، شانه ها و گلوتات ها را تحت تاثیر قرار دهد. اگر متوجه التهاب یا تورم در عضلات خود شدید، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید. خطر تاندونیت در افراد مسن بالاتر است.
  • بنابراین، سیپروفلاکسین را نباید در بیمارانی که قبلا مشکلاتی با عضلات داشته اند (مثلا میاستنیا گراویس (خود ایمنی عضلانی)) استفاده نکنند.
مطالب مرتبط
نحوه مصرف سیناریزین ( Cinnarizine ) + بررسی عوارض و کاربرد

سیپروفلاکسین، بارداری و شیردهی

FDA  سیپروفلاکسین را در گروه C طبقه بندی کرده است . این بدان معنی است که خطر استفاده از آن در حیوانات نشان داده شده است، اما در انسان هیچ مطالعه ای وجود ندارد.

از آنجا که عفونت ادراری یک عارضه رایج در دوران بارداری است، باید درمان شود. یک مطالعه نشان داد که سیپروفلاکسین باعث ناباروری نمی شود، اما نباید به عنوان داروی انتخابی اول برای درمان عفونت های دستگاه ادراری در دوران بارداری مورد استفاده قرار گیرد. در یک مطالعه ۲۰۰ زن باردار برای تعیین اینکه آیا این دارو اثرات نامطلوب بر سیستم اسکلتی عضلانی جنین میکذارد یا نه بررسی شده اند و ارتباط بین عوارض جانبی و این دارو مشخص نشده است.

loading...

در زمان مصرف این دارو باید از تغذیه نوزاد  با شیر مادر اجتناب شود.

نحوه مصرف

  • دوز و مدت درمان بستگی به نوع عفونت، شدت عفونت، سن بیمار، وزن بدن بیمار و عملکرد کلیه بیمار دارد.
  • پزشک شما دوز مناسب سیپروفلاکسین را برای شما تعیین خواهد کرد.
  • سیپروفلاکسین به صورت قرص، تزریق و سوسپانسیون دهانی (شربت) وجود دارد.
  • دوز معمول آن شامل استفاده از این دارو دو بار در روز است.
  • می توان آن را با یا بدون غذا مصرف کرد، اما شما باید از مصرف همزمان مواد لبنی با این دارو اجتناب کنید.

فعل و انفعالات (تداخلات دارویی)

لیستی از داروهایی که سیپروفلاکسین نباید همزمان با آنها استفاده شود، در زیر آمده است:

  • تیزانیدین (یک داروی آرامبخش که برای درمان سفتی یا اسپاستیک عضلانی استفاده می شود). سیپروفلاکسین بر متابولیسم تیزانیدین تاثیر می گذارد و مصرف همزمان آن منجر به فشار خون پایین و خواب آلودگی شدید می شود.
  • کورتیکواستروئیدها (مثلا ترایمسنولون، هیدروکورتیزون، متیل پردنیزولون و دیگران). همزمانی مصرف با کورتیکواستروئیدها خطر ابتلا به تاندونیت را افزایش می دهد.
  • هیدروکودون (ضد درد). سیپروفلاکسین غلظت هیدروکودون را در خون افزایش می دهد که می تواند عوارض جانبی ایجاد کند.
  • تئوفیلین (دارو مورد استفاده برای درمان آسم). سایپروفلوکساسین سطح تئوفیلین را در خون افزایش می دهد که می تواند منجر به آریتمی شود که می تواند تهدید کننده زندگی باشد.
  • بوپروپریون (ضد افسردگی). مصرف همزمان باعث افزایش خطر تشنج می شود.
  • ضد آرتریت (دروپریدول و ایبوتیلید). مصرف همزمان باعث افزایش خطر آریتمی می شود.
  • وارفارین مصرف همزمان باعث افزایش خطر خونریزی می شود.
  • میف پریستون (داروی مورد استفاده برای پایان حاملگی). مصرف همزمان باعث افزایش خطر آریتمی می شود.
  • داروهای ضد افسردگی
  • ضد صرع
  • پنتوکسی فیلین (داروی مورد استفاده برای درمان اختلالات گردش خون محیطی)
مطالب مرتبط
نحوه مصرف بیسوپرولول ( Bisoprolol ) + عوارض و تداخلات دارویی

اثرات جانبی

سیپروفلاکسین ممکن است عوارض جانبی زیر را ایجاد کند:

  • بیش فعالی
  • بثورات پوستی، خارش یا کندو
  • سوپر عفونت قارچی
  • تعداد ائوزینوفیل ها در خون افزایش می یابد
  • اختلالات گوارشی
  • تندینیس
  • علائم CNS (سردرد، خواب آلودگی، سردرگمی، توهم، افسردگی، اضطراب و غیره)
  • رویاهای عجیب و غریب
  • اختلال عملکرد کلیه
  • حساسیت به نور
  • علائم مشابه آسم
  • التهاب کبد
  • آلرژی

نظرات بسته شده است.